Bir dershanenin kafeteryasında, üniversite hazırlık öğrencileri kendi aralarında sohbet ediyorlardı. Yaklaşan üniversite sınavı, tercih edilen popüler meslekler, fakültelerin kontenjanları, okumak istedikleri okullar sohbetin ortak konusuydu.
Aynı masanın etrafında oturan öğrenciler, farklı okullarda okumanın yanı sıra farklı aile kültürüne ait gençlerdi. Erkan, üzerinde konuştukları konuyu dağıtmak ister gibiydi:
—Hey millet! Bugün çaylar benden.
Erkan’ın bu çıkışına herkes şaşırdı. Zühal dayanamadı ve sordu:
—Hayırdır Erkan, bu cömertliğin sırrı ne?
Erkan biraz durakladı. Masada oturan herkesin kendisine baktığından emin oldu. Arkadaşlarını biraz daha meraklandırdı ve kasıla kasıla konuşmaya başladı:
Stabilize bir yolda aracınızla normalin üzerinde bir hızla yolculuk yaptınız mı hiç? Toprak zeminde siz hızla seyrederken, dikiz aynasından ardınıza baktığınızda toz bulutundan başka bir şey göremezsiniz değil mi? Özellikle yaz mevsiminde toprağın, havalanmak için adeta sebep aradığı bir dönemde, aracınızın tekerleklerinin sürtünmesi ile havalanan toz bulutunu gördüğünüzde, iç gıcıklayıcı bir dürtü ile gaz pedalına biraz daha yüklenirsiniz. Siz gaz pedalına yüklendikçe tozu dumana katarak geçip gidersiniz. Tozu dumana katarak geçtiğimiz yolların sakinlerini düşünmeyiz çoğu zaman. “O tozu biz kaldırmıyoruz, tekerlekler kaldırıyor.” şeklinde mazeretimiz hazırdır, kendimizi savunmak için. Biraz da bilinçaltımızda tozu dumana katarak gitmemizin kendimize zararı olmayacağını düşünerek hareket etmek var tabiî ki. Mademki bize zararı olmuyor, bas gaza o zaman. Tozu dumana katarak geçtiğimiz yolların sakinlerine verdiğimiz zararı düşünmediğimiz gibi doğa harikalarını seyretmeye ve doğayla baş başa olmaya da zaman bulamayız deli gibi gaza basmaktan. Önümüze bir engel çıktığında, mola ihtiyacı doğduğunda ya da yolun sonuna geldiğimizde sert bir fren yaparız. O kaldırdığımız toz bulutu bu defa bizim etrafımızı kuşatır. Hele bir de araç durur durmaz araçtan dışarı çıkacak olursak adeta toz banyosu yaparız. Ağzımız, gözümüz, burnumuz, saçımız, elbisemiz kısacası her yanımız toza bulanır. Kendimizin sebep olduğu toz bulutunun meydana getirdiği rahatsızlıkta dahi kendimizi suçlamak yerine oflayarak havada uçuşan tozlara söyleniriz. Tozlu yollardan asfalt zeminlere ulaştığımızda yapacağımız ilk ...
Otuz yıldır çalıştığı, uğruna birçok şeyini feda ettiği fabrikasından ayrıldığı son akşamdı bu. Ceketini aldı ve geriye dönüp baktı. Yüksek sesle kendi kendine konuşmaya başladı.—Hey gidi Koca Sabri! Şu fabrikayı kurabilmek için gece gündüz çalıştın. Toplu iğneyle kuyu kazdın neredeyse. Bu fabrika için nelerden vazgeçtin nelerden. Ve kimleri ihmal ettin kimleri. Şimdi iki yüz çalışanı var. İki de çocuğun var. Bırak çocuklara fabrikayı ve ceketini al git. Ve bir daha gelmemek üzere çek git. Fabrikanın her tarafına tıpkı veda eder gib ...
Hasan Bey, yoğun bir günün ardından iş yerinden ayrıldı. Eşi Seval Hanım’ın hemşire olarak çalıştığı hastane kendi iş yerine çok uzak değildi. Arabasına binip, eşinin çalıştığı hastaneye kadar geldi. Yola çıkmadan önce Seval Hanım’ı arayıp geleceğini bildirmişti. Seval Hanım da işlerini toparlayıp hastaneden ayrıldı. Eşinin yanına gelip arabaya bindiğinde eşine sadece “Merhaba!” diyebildi. Anlaşılan onun için de yorucu bir gün geçmişti. Hastane önünden ayrıldıklarında çocukları Gizem’in okuldan çıkışına bir saat vardı. Hasan Bey, eşine:“—Ne yapalım?” diye sordu.Seval Hanım, biraz düşündükten sonra duraksayarak şöyle dedi:< ...
Okulun açıldığı ilk haftaydı. Okul açıldığı için, öğrencilerimize kavuştuğumuz için çok mutluyduk. Öğretmen arkadaşlarla birlikte okulun bahçesinden içeriye girdik. Çocukların öğretmenlerine karşı yoğun ilgisi, sevinç gösterilerine dönüşmüştü. Birinci sınıfa yeni başlayan Sinan koşarak yanıma geldi: —Amca, ayakkabılarımı bağlayamıyorum.
Eğildim ve Sinan’ın ayakkabılarını bağladım. Belli ki, Sinan’ın minik parmakları ayakkabılarını bağlamayı becerememişti. Ayakkabılarını bağladıktan sonra Sinan’ın başını okşadım. —Tamam mı Sinan? Sinan gözlerime baktı ve yanağıma bir öpücük kondurdu. —Tamam amca! dedi. İçim kaynamıştı Sinan’a. Ben de onu yanaklarından öptüm. —Bak Sinan, ben senin amcan sayılırım. Ama ben bir öğretmenim. Onun için bana öğretmenim dersen mutlu olurum. Sinan gözlerime baktı, beni tekrar öptü ve ekledi: —Tamam öğretmenim. Sinan’ın parmakları minik minikti ama kocaman bir yüreği vardı. Ben de Sinan’ın tekrar başını okşadım ve sın ...
